حالیا از این دست که به ما می رود نصیب گرگ بیابان نشود.جامعه ای بود که کسی که کتاب می خواند ، احتمالا عینکی می زد و ادبی به خرج می داد و دیشبش مولوی خوانده بود و امشبش به قرانی لب بسته بود.

حالیا که تک افتاده ایم در معده کیسه ای به نام جامعه . چرخ می خوریم و آن بالا به سقوطی می اندیشیم در خور تحقیر .و این پایین هم که همه التماس می کنند که بابا برو بالا. شاید کاری برای ما هم کردی.و می دانم که کاری نمیشود کرد.

رقم رقم احساس و درک و غیرت نیست.

رقم کسانی است که می روند بالا که آب برای تشنگان این پایین بیاورند ، کلوخ می اندازند از ان بالا سرت. گاهی که هنرت را طعنه می زنند و از این صور مثالی ، شخص بی اراده مذبذب پول پیمایی را به عنوان الگو نشانت می دهند که تو باید الان جای این می بودی و چرا نشدی...وای زمین بدرد از این صور خیال.

چرا کتاب چاپ نکردم؟ 

دردی در میان کتابخوانان ندیدم.

چرا به دامن شهرت ره نیافتم؟

چیزی مشهور تر از فریاد نیست و آنهم فقط ارضای حسی به نام شجاعت است. من قهرمان نبودم. من یک دکه دار محبت یا یک کدخدای کوچک بودم.کدخدای دل ابادم. چه دریوزه ها که نکردم برای براوردن ارزوی دیگرانی که ملتهب از خواهش بودند.  انها کما بیش با سرمایه من رسیدند. منتها ده من هی کوچکتر میشود. نه که در فکر گسترشش بودم.

نه.

هراس تنگم.هراس تنگ یعنی اینکه داری خفه میشوی از انقباض.

مسئله اینست که تمام کتب خطی روحت چاره ای ندارد برای این روز تو. ظاهرا در میان لباست هستی با همان هیبت و تیپ. اما واقعا در  حالت سرگیجه قبل از افتادنی.

متاسفم. دستگاه عقلانی آنان که روزی بر منبر قلم من بالا رفته اند ، لایق به درک این سرگیجه نیست.

آیا من باید کلی توضیح بدهم که معمولا در این مواقع اگر جای ما عوض می شد ، سرگیجه ای نمی ماند؟

دلم لک زده برای کار کردن مداوم.صاحبکاران مزورند چه کنم؟شش سال مداوم  صبحانه و شام تحقیر است و من نان شب برای گرفتاران می پزم. باور کرده ام که خدا پشت این همت است اما نامردمی  همین بس که لایق این معده نبودیم و در فکر بلع اخرین جرعه شرافت من هستید که با خیال راحت و بی عذاب وجدان سر به توبره ببرید.

نه دردم  خودشیفتگی پشت انا مظلوم نیست.

این دوران اگر بی من نیز بگذرد ،، نکند روی سیاهی بر آن انوارتان بگذرد.تاریخ بی همتی است این سالها و قضاوتش با منی است که به تاریخ و راست گفتنش معتقدم.

نمیخواهم بگویم بهتر از این می توانستند. بد تر این نمی توانستید.

چه شرم از خودم هست که خداوند به هرکه دل ببندی از همان ناحیه ناامیدت می سازد. اما این دوره احتیاج به قدری از جوانمردی داشت که ندیدیم. حتما دوران عسرت بوده . خوابتات ارام رفقا. من از فریاد فرداها می ترسم که احتیاجتان به جوانمردی  دیگران بیفتد و ببینید که رسمش را شما بر چیدید. فاعتبرو...

نوشته شده در چهارشنبه سیزدهم اردیبهشت 1391ساعت 3:6 توسط آستانه| |