
از انحناي مبهم يك هيچ
بر لب كلمه اي افتادم
رازي بود لبِ عريان قاچو در كمرگاه ناله
لب بر خيسناكي كلمه بود و سر افتاده برگرده يك جمله
صوت صداي تو هفت سين است
سوت قطار است
حس بازگشتن به مغز است
به نيم كره خاطره ها
جايي ميان دو سلول
نه نيست
گفتگو آغاز مي شود يا نه؟
اول تو حرف بزن كه ديده اي مرا در حال افتادن از هيچ
تو شكل كدام هوايي ؟
تنفس تو چند هجايي است؟
تو لال مادرزادكدام بوسه بي صدايي؟
سوت قطار را چه خوب تقليد مي كني
واگن چندم از اشك لبالب است؟
لب شو
بخند
اين اشك به شوق ديدار نيست؟
كم مانده است كه خال تو با سياهي روزگار برابر شود
بخند
سال نكو تر از شب اول قبراست
من از نوك خنجر نباريده ام
زلفي به خون تو آغشته ديده ام

با همان مانتوی سالهای سال
از کنار عید امسال هم گذر می کنی
و کوک دهان گشودهء کفش ات
اخلاق جهان را به سخره می گیرد.
بانوی من!
بر کنارهء این سفرهء بی سین
دل و اندوهان مرا
هفت گره بزن
و در رود بادها
رهایش ساز
تا بگذرد از این سقف
که های های من
در آن دفن میشود
تا پرندگان پرسه های پریشانی
زردزمزمه اش کنند
وکولیان دشت های دور
بی آنکه کف مرا ببینند بدانند
که قلب من
سر بر کفش های پارهء تو
مرده است.
سهم ِتوچشم هاي من
واین زخم
كه از دهان ِدريده ي ِتو باريده بود
حالا هي برگرده ي من مي دود
و صداي پاي قطار هايي را در مي آورد
كه ضجه را به آشويتس مي برند.
اين ريل
كلافه مي شود از صدا
واما با ز
روياي نوعروسان دزديده مي شود
ومن كُت كَت بسته اي را مي بينم
كه هنوز طنين كِل را
به بازو دارد
اگر چه
دهه ها سال از روياي هر عروسي دور بوده
است.
چه بوي سوختني بالا گرفته
در خط ِاين جناغ وُ گرماي آن ريل
اما تنها تو بد نام گشته اي آشويتس!
و گرنه
من در لحظه هايي به سنگيني ِ دمادم
دربارش ِ كوره از آسمان ِنفتي ِبغداد
سوي دو چشمم را
گم كرده ام
و اين هيچ ِ پر بركت را
تا تازه تر بماند وُبدانند
زير باران ِ گريه مي گيرم.
چه بد آوردني است آشويتس!
وگر نه
اين همه ناو ِاز كوره در رفته
در كور سوي اين خليج
که تو را
در انگشت ِكوچك ِخود هم نمي كنند!
وچه بد آورده ايم بد
كنار ِكلماتي كه اين روز ها
زير پوست تزريق مي شوند.
*آشویتس :یکی از کوره های آدم سوزی نازی ها
سفر استاني احمدي نژاد را به بوشهر تمااشا مي كردم. چند شب پيش بود. مردي دستش را دراز كرد از شيشه اتوبوس. ريس جمهور دستش را بوسيد. بله بر خلاف همه كساني كه اين حركات را عوامانه مي دانند..من سخت منقلب شدم. ريس جمهور دست يك نفر را مي بوسد. يك عامي ناشناس را.
براي چه؟ كه دوربينها ببينند؟كه عوام فريبي كند؟ نه حضرات. فكر نمي كنم. احمدي نژاد خواسته يا ناخواسته در اثر ارتباط با مردم به سوي اين رابطه درست كشيده شده است. رابطه اي كه هميشه سيكل معيوبش اجازه بروز نتايجش را نمي دهد.
بوسيدن دست مردم توسط ريس جمهوريك رابطه معني دار است.
معني اول و دوم وسومش را هرچه مي گذاريد ، بگذاريد. عوام فريبي...پوپوليزم...كاستن جايگاه رياست جمهوري.....و....
خوب معني چهارمش را من مي نويسم. معني چهارم نماد كرنش قدرت در برابر ملت است. احتمال مي دهم كه احمدي نژاد به نشانه عذر خواهي از مردم روستاي استان بوشهر دست آن فرد را بوسيد. يعني اينكه با اينكه دولت يا قدرت نمي تواند خدمتي در خور انجام دهد، اما معترف است كه مردم حق دارند.
در كشوري كه هميشه قدرت و حاكميت حق داشته است ، اين معني جديد حتي اگر نمادين باشد ، باعث بهجت است.
معني پنجم: يك ايراني به صرف ايراني بودن در سرزمينش داراي حقوق اساسي است كه ذاتي و طبيعي او هستند. احمدي نژاد به دليل اينكه آن مرد بوشهري يك ايراني است دستش را مي بوسد. در اين زمان كه برتري انسانها برحسب قبيله و زبان و دين و قوميت و موقعيت تئوريزه مي شود، احياي حق ايراني بودن ، اولين قدم در راه به رسميت شناختن حقوق بشري اوست. نمي دانم . شايد اگر احمدي نژاد معناي كارهايش را بداند و از اين زاويه بنگرد، متوقفشان كند و يا تكرارشان كند. در هردو صورت توقف و تكرار عمل دست بوسي خلاف معمول ايراني جماعت ارزشي ندارد.
چيزي كه ارزش و شجاعت عمل را بالا مي برد، به رسميت شناختن حقوق اساسي فرد ايراني توسط قدرت است.
وقتيي پيامبر در اواخر عمرش تازيانه به دست آن پيرمرد اعرابي مي دهد كه بر شانه عريان قدرتمندترين مرد شبه جزيره به جبران حق اش شلاق بزند، معنايش اين است كه حاكميت اجازه مي دهد كه حق افراد حتي در برابر پيامبر خدا براورده شود.
لخت كردن شانه قدرت در زمانه ما محاربه با خدا تلقي مي شود. نقد به حاكميت و يا افراد دست چندم حاضر در قدرت دودمان گوينده را باد مي دهد. براي همين است كه بايد از معكوس شدن رابطه استقبال كرد.
اين حركت احمدي نژاد ولو ناخواسته و دلي هم باشد، بازگشت به اساس رابطه مردم و قدرت است.
اگر احمدي نژاد عرضه و اعتقاد و شجاعت اين را داشته باشد كه سقف سنتي قدرت درايران را بشكند و
حتي از مخالفين خود به صرف اينكه ايراني هستند ، استقبال كند، و دامنه حقشان را به آنان ياد اور شود، بزرگترين حق تاريخي را جهت داده است.
مشكل اينست كه در عمل ، احمدي نژاد هم به سيكل معيوبي مي انديشد كه در حق ايراني بودن و رسيدگي به حقوق اساسي ، خودي و غير خودي و نخودي مي كند.
خوب بعد از كلي بد و بيراه كه نثار عوام فريبي ريس جمهور ومن مي فرماييد ، نظرتان را بفرماييد