******

حرفهای صفر...

ليك..ما زنده ايم و گاهي شيطنت مي ايد دستمان را مي گيرد ...كه شاعر را عصباني كنيم...راست گفته اند كه نظر مخاطب ...ادبيات را به هاويه مي فرستد....هاويه و غا شيه اش ..هيچ...ادم در برزخ مانده سرگرمي از نوع خودش ميخواد..شعر سخني نه جدي و نه يقيني است..اظطراب شاعر است..همين است كه هميشه شاعر بي بهانه... هميشه در استانه گريستن است...ببخش..منتها اينهمه گل وبلبل در اظهار نظر زيادي بود..گفتيم..جلوه اي كنيم و بداني كه غا شيه و هاويه و هزار زهر مار ديگر هست...و ساكناني دارند ان زهر مارها...حالا لختي شعر بنويس...ديگر وقتش است...........

 *******

^{.... نامه اي نوشتم به اين مضمون...همينجا مي آورم...این دفتر یاداشت جدید من است...شاید ماندگار تر باشد...باشد که خودرا گاهی یاد اوری کنم....من عادت به ايميل كردن ندارم..نوشته مرده مي شود....اما خواستم هراز چند گاهي چيزي برايت بفرستم.شايد انرا زير لب زمزمه كني...در كوه كه مي روي..يا پشت رل ماشينت ..يا در يك لحظه كه شيريني دنيا زير زبانت گس مي شود..ببيني كه كساني ديگر چون تو هستند ..كه چون تو نگاه نمي كنند ..اما مشتركات زيادي با تو دارند...واقعا انسان تنهاست يا هرگز نمي تواند تنها باشد..}

^{مي داني كه همه ما در نهايت با خود زمزمه داريم.همه ما خود را خطاب قرار مي دهيم.همه ما در عمق وجودمان تنها هستيم با رازها وآرزوها ها و اشتياق ها وشكست هايي كه فقط براي خودمان مهم است.امادر همان حال بسياري ازشادي ها ودردهايمان به خاطر ديگرانست.ديگري است كه مرا معنا ميكند.اوهم چون من انسان منحصر به فردي است. اما هرگز راهي به درونم ندارد.ما هميشه با سهل انگاري خود را در دستگاه هاضمه جهان و اجتماع نفي شده و حل شده مي دانيم.اما حصار تنهاييمان را هيچ اجتماع پرشوري نميتواند تحت فشار قرار دهد. انساني كه من يا تو باشيم به صورت غريزي راه پنهان كردن بخش تنها ي روحمان را داريم..انسان درست مثل بچه گنجشك است كه به مرور پر در مي اورد و پرواز و شكار كرم خاكي را ياد مي گيرد...بلد ميشود كه خود را در جمعي كه اورا تحت فشار قرار داده اند...تنهايي اش را به سلامت برهاندو گريز دهد....من مدتي است كه به اين فكر مي كنم كه رسالت يك انسان بزرگ و پيامبرگونه و از همه جهت در خور ستايش و قابل نشستن در چشم مردم چه مي تواند باشد؟ فكر مي كنم آن انسان كسي است كه بتواند شادي دسته جمعي بري مردم ايجاد كند.به نظرم آدمها فقط زماني شبيه هم مي شوندو تنهاييشان را رها مي سازند كه لبخند مي زنند...خودم هم محتاج يك شادي جمعي هستم..هرچند اين يكي را اصلا ياد نگرفته ام...طرز ورود به شادي ..و طرز ماندن و خروج در شادي جمع....}

غروب دیروز بود.مثل همیشه میدان فلسطین راپیاده می آیم تابروم جلوی دکه روزنامه فروشی درنگی کنم وبعد بروم کافه تیتر که یکسالگی اش را جشن گرفته است.مثل همیشه تا قران آخر جیب را خرج کرده ام و باید یک کیوسک خودپرداز گیر بیاورم.پیرمرد ی که کلاه کاموایی سیاهی به سردارد زل زده است به من.نگاهش که می کنم لنگ لنگان به طرف من می آید.دو خط مورب افتاده گوشه گونه هایش.خطهای صورتهای عمیق و دردمند..ودر عین حال ساده دل.اینطوری تعبیرشان می کنم. کمی چاق است و کت اش خاکی است.می گوید: اقا شما انگارآدم ابرومندی هستی....

برای عملگی آمده است تهران.می گوید زنم اجازه نمیداده..می گوید ۶۸سالش استاز ..گلستان.می گوید پایش گرفته به یک موتوری.می گوید....امروز کار گیرش نیامده.صدای خوردن ماله ها به هم در گونی دستش ...صدای خودش که محزون وگرفته است...

می گویم :باباجان وایسا همینجا بروم پول بیاورم..می گوید..یک نفردیگرهم گفته ..می گویم پس بیا باهم بروبم...راه می افتد..مثل یک کودک..قدم آهسته می کنم تا جا نماند ازمن..تقاطع طالقانی با ولیعصر..از روی خط می گذریم ..می ترسد انگار... طرف ما ،چراغ یکباره قرمز می شود. یک ماشین پاترول

به سرعت به سمتمان می آید.پیرمرد را می کشم به پشتم و دستم را به نشانه میگیرم سمت راستم که شاید سرعتش کم بشود..سرعتش کم نمیشود و آینه اش می گیرد به دستم.پیرمرد زمین می خورد.داد میزنم مردک!

دنده عقب می گیرد وسط چهارراه..برمیگرد د که احتمالا عذرخواهی کند یا کمکی.سرش را از شیشه میدهد بیرون و میگوید با کی هستی مردک؟

ترمز دستی را می کشد و می اید پایین و پیراهنم را دو دستی می چسبد.چاق و کوتاه وطاس و عینکی است.با ریش پرفسوری.با خودم می گویم" دعوابلد  " نیست.دست میگذارد زیر چانه ام.نه ول کن نیست.

پیرمرد را از نظر می گذرانم..نمی تواند به خاطر چاقی بلندشود..متغیر می شوم.میگویم گور پدر کارفرهنگی..وروزنامه نگاری.مچ طرف رامی خوابانم و با پس گردنی می فرستمش توی ماشین.چند لحظه ساکت می ماند. پیرمرد بلاخره بلند می شود و خودش را می اندازد روی دستانم.مردک دوباره  فحش میدهد..می گوید امشب از رختخواب میدهم بدزدنت..می گویم فلان تو و آن کسی که ...اش را دارد.وبرای اینکه خود و آن کسی که میخواهد مرا بدزددرا تحقیر کنم..گوشش را می گیرم و می کشم.درگوشش می گویم:حاجی تمامش کن..برو عشق و حالت را بکن حاجی..برو دیگر...

تازه نگاهم به جمعیت تماشاگران می افتد.پیرمرد  دستم را دودستی می کشد و می گوید به خاطر من ...می آیم  توی پیاده رو.یک نفر می گوید دمت گرم داداش..سرم را پایین می اندازم و زیر لب می گویم خفه شو.

پیرمرد می گوید از این راه نریم. اقاهه ایستاده اون طرف خیابان .نگاه می کنم .مردک ایستاده آنطرف ماشینش و دلدل می کند که بیاید طرفم.سرم را می اندازم پایین .به پیرمرد می گویم برویم بانک.و ولیعصر را پیاده می اییم پایین.از مغازه دری می پرسم بانک این حوالی کجاست.با حالتی نگاهم می کند و می گوید پایین تر ..توی بزرگمهر.

پیرمرد دستمالش را درمی اورد و می کشد  روی لبم..

آقاجان..لبتان خون امده است.

می خندم.اوهم می خندد.

می گویم لب سرخ دوست داری؟..می خندد..ارام و بی صدا.

با تلخی می گویم باباجان آمده ای تهران چکار؟میان این اجنبی ها..

می خندد باز..می گوید اقا شما کجایی هستی..

می گویم ..لرهستم..خرم اباد..

با هیجان می گوید همکار زیاد داریم ..لر...خرم ابادی..(منظورش از همکار عمله است)

می گوید ادمهای دلداری اند..زیر لب می گویم شانس ندارند..و عقل..

باجه را پیدا می کنم.کارت را جیب پیراهنم بیرون می کشم .کمی انگار توی دعوا تا خورده . با خودم می گویم :یا فاطمه زهرا آبرویم را بخر...کارت را  دم کارتخوان دستگاه می گذارم.کارت را قبول نمیکند.چند بار تقلا می کنم.نه نمی شود..پیرمرد ما یوس است.. من اشکم در آمده..کارت را فشار می دهم..

صدای زنی را پشت سرم می شنوم

اقا با زور که نمیشود..باجه را داغان می کنید..اگر زور خوب...

از عصبانیت چیزی نمیشنوم..اما دلم می خواهد برگردم و یک لیچار به این حرفهای" قانون خوب است و تمدن  لازم است.."بدهم.سرم را پایین می اندازم.پیرمرد از خستگی کنارباغچه خیابان نشسته..تلفن میزنم به یکی از دوستان هنرمند که  می دانم الان طرفهای ولیعصراست..برنمیدارد..جلسه است..زن  هم نتوانسته پول بگیرد...به همراهش که جوانی است  بلند قدوبا ریش های بور  می گوید باجه خراب است برویم..نگاهش می کنم..سهیلا جلودار زاده است نماینده مجلس..می گم شما یک مملکت را خراب کردید ..ما هم یک باجه را. جوان کمی جلو می اید و می گوید معلوم است که کمی ناراحت هستید کمکی اگر..

پیرمرد می گوید :والا اقا این برای من تقلا می کند..و سر دلش باز می شود..خانم جلودارزاده به پسر جوان می گوید اسم وآدرسش را بگیر و قول می دهد که مشکلش را تا فردا یک طوری حل کند؟خدا عالم است.چند تا دوهزارتومنی هم جوان همراهش به پیرمرد می دهد.

حالا نوبت من میشود که از انسانیتم قدردانی بشود...می گوید اسم شریفتان؟ با خنده می گویم آستانه ..روزنامه اعتماد.من تمنایی ندارم ..منتها قولتان با این پیرمرد قول است؟

سر تکان می دهد که انشالا قول است.محافظ خانم جلودارزاده شماره اش را می دهد..خانم هم لطف می کند و شماره اش را میدهد..پیرمرد را می بوسم و می ایم  طرف کافه تیتر...باید امروز حتما آقازاده را ببینم..در بیرون کافه هم را می بینیم و او میرود..من میروم کافه..می گویم ببخشید من یک شعر می خوانم و وقت ماندن ندارم..شعرم را می خوانم و با علی ده باشی دست میدهم و با سیصد تک تومنی راه می افتم خانه..پیاده گز می کنم تا امام حسین...یک باجه بانک می بینم..کارت را قبول می کند..

اشک امانم نمیدهد...سرم را می چسبانم به باجه و سعی می کنم چهره پیرمرد را به خاطر بیاورم.

شاید ادامه داشته باشد...

امروز سه بار به خودم گفتم :خدایا دنیایمان که اینچنین..آخرتمان را درست کن.

بعد تکان خوردم.من از که طلبکارم که نمی دهد و به چه کسی بدهکارم که نمی توانم پس بدهم.

 می دانم دیالوگ خطابی من به خدا،مونولوگ خودم با خودم بود.بله راضی نیستم از خودم.اما خدا..ملت ..طبیعت و یار.. را جای خودم می گذارم. همه می گذاریم. فکر می کنم که پشیمانم .نباید اینهمه  پیر فکر می شدم.انقدر که بی اهمیتی در رفتارم امده است.ادم مهم..سوژه مهم..کارمهم....هیچ چیز مهم  خیره کننده ای دربرابر آدم قرار نمی گیرد.چه مرگم شده؟منتظر مرگم؟

دیالوگ مرگهای نزدیک همین است.خدایا دنیایمان....واقعا وقتش رسیده؟یعنی من دنیایم را مصرف کرده ام؟می دانم که نباید اینها را بگویم اما به نظر من گاهی دربرابر یاس، بی هیچ دلیلی خلع سلاح می شویم.اگر دلیلش را بدانم که به دنبال علاجشم خواهم بود.اما وقتی دلیلش را نمی دانم چه کنم؟

آیا من به یکی از این هزاران بلای بورژوازی دچار شده ام؟من ایده الیست بی ترمز؟این فحش ها هم

ابتکار این دوره وزمانه است..چه می شود جایش گذاشت؟ اگر به مکتبی و مرامی علاقه به خرج دهی که

کلاهت پس معرکه است.یک چیز دیگر هم می دانم. فریاد بر نیاوردنم به این دلیل است که حریف مقدس است و هر چیز که برایت رنگ تقدس گرفت ، نمی شود با آن جنگید.چون حس خود تخریبی عجیبی گریبانت را خواهد گرفت.

شب آمده است..مردیم از این روز خفه! بروم هواخوری...

دیشب رفتم خانه هنرمندان.مثل پریشب که شب بونوئل بود.و در ان شب احساس کردم من چقدر بیشتر از بونوئل مطلعم"خوب بعضی وقتها به خودم حال می دهم".خلاصه دیشب بحث نسل پنجم نویسندگان بود.منم رفتم و نشستم.چند تایی داستانخوانی.و دوتا سخنرانی کوتاه .بعد علی ده باشی گفت کسی سوالی داره میکروفن در خدمت است.یک پیرمرد مو بلند از کامران محمدی و محمد محمد علی که آن بالا برای جواب دادن سوال پشت میز بوند پرسید: مینی مالیسم چیست.و محمدعلی و کامران محمدی هم یه چیزایی گفتند.با خودم گفتم که بگویم یا نگویم.به هرحال دست بلند کردم و با سرتقی خودم را معرفی کردم.

بله من فلانی هستم و دبیر اولین جشنواره داستانهای مینی مالیستی ایران و.. خلاصه گفتم  که هی پسر! من بودم که شما رو انتخاب کردم به عنوان نویسنده برتر!

کامران محمدی و میترا الیاتی و علی اله سلیمی و نلی محجوب ..و .

یا دآوری کردم که اسد اله امرایی اونجا مقاله ای خوانده با نام" وقتی از مینی مالیسم حرف می زنیم از چه  حرف می زنیم".و امرایی برگشت و لبخندی زد.یعنی که تو هنوز زنده ای؟مثلا!

خلاصه بد جوری خودمو لو دادم.مدیر  مجله رودکی تلفنشو داد که براش بنویسم!

بد جوری خنده ام می گیرد.شاید برای اینکه جماعت تحویلم بگیرند که از هنرمندان این ملکم از فردا ته ریشم رو بتراشم و موهام رو مثل دم اسب بلند کنم..و

عجب!